De Leidse hoogleraar mr. Carel Stolker vindt de uitspraak van de Hoge Raad in de zaak-Kelly heel bijzonder. "Vooral omdat de raad niet de formele jurist uithangt maar récht doet: men wil het kind in staat stellen nog zoveel mogelijk van haar leven te maken."

De Hoge Raad heeft een schadevergoeding en smartengeld toegekend aan het zwaar gehandicapte meisje Kelly en haar ouders.

De schade moet worden vergoed door de verloskundige en het ziekenhuis (LUMC), die de geboorte van Kelly in 1994 begeleidden. Zij zijn aansprakelijk voor het niet tijdig opmerken van de ernstige aandoening waar het kind aan lijdt.

Diesoratie
Stolker is gespecialiseerd in aansprakelijkheidsrecht. Al vijftien jaar houdt hij zich bezig met wrongful-life-claims. In zijn diesoratie, op 8 februari 2003, ging hij in de Pieterskerk uitgebreid in op de casus Kelly. Vorig jaar schreef hij er met zijn collega Mirjam Sombroek-van Doorm opnieuw een wetenschappelijke publicatie over.
De zwaar meervoudig gehandicapte Kelly, in rechte vertegenwoordigd door haar ouders, daagde enkele jaren geleden het LUMC voor de rechter: het ziekenhuis zou een fout gemaakt hebben, door de moeder van Kelly geen vlokkentest of vruchtwaterpunctie te hebben aangeboden. Hadden haar ouders in een vroeg stadium geweten dat Kelly een zeldzame genetische afwijking zou hebben, dan was de zwangerschap afgebroken. Kelly eist daarom een schadevergoeding: een wrongful-life-vordering: 'Ik had niet geboren moeten worden'. In andere landen kent men deze vordering al langer, en bijna steeds werd de vordering afgewezen. Nu heeft de Hoge Raad het hoger beroep van de verloskundige en het ziekenhuis afgewezen.

Normale schadevergoedingszaak
Stolker, die meer van dit soort zaken verwacht, zegt: "De Hoge Raad stelt in de toelichting op zijn arrest: juist omdat dit kind wél een menswaardig bestaan moet kunnen leiden, is schadevergoeding gewenst. Anders krijg je, populair gezegd, ramp na ramp, en hebben de ouders ook geen financiële middelen voor de best mogelijke verzorging. Ik ben de zaak-Kelly steeds meer als een betrekkelijk normale schadevergoedingszaak gaan beschouwen. Wel met een bijzondere inhoud want het recht dwingt bij de motivering van deze vordering om het bestaan van dit kind ter discussie te stellen."
"En dat is natuurlijk erg wrang", voegt hij eraan toe. "Het is daarom goed dat de Hoge Raad expliciet uitspreekt dat toewijzing van deze schadeclaim niet betekent dat de ouders geen goede ouders zijn, of dat het bestaan van dit kind als schadepost gezien moet worden. Nee: er is een fout gemaakt en de schade moet worden vergoed."

De volledige tekst van de diesoratie.