Wijzigingen in de Werkloosheidswet

In de loop van dit jaar hebben Tweede en Eerste Kamer ingestemd met een aantal wetsvoorstellen voor de 'modernisering van de Werkloosheidswet' (WW). Werklozen krijgen hierdoor minder lang recht op een WW-uitkering, maar de eerste twee maanden wel een hogere uitkering. Daarnaast zijn de regels met betrekking tot verwijtbare werkloosheid gewijzigd en is de wekeneis aangescherpt. De nieuwe maatregelen zijn voor een deel ingegaan op 1 april, voor een ander deel op 1 oktober 2006.

Verkorting maximale uitkeringsduur en wijziging van de 'wekeneis'
In de nieuwe WW is vanaf 1 oktober 2006 de maximale uitkeringsduur verkort van vijf jaar tot drie jaar en twee maanden. Deze maximale duur wordt bereikt bij een arbeidsverleden van 38 jaar. Het niveau van de WW-uitkering gaat in de eerste twee maanden omhoog naar 75% van het loon. Vanaf de derde maand bedraagt de WW-uitkering 70% van het loon.

De wekeneis houdt in dat bij de bepaling van de uitkeringsrechten gekeken wordt hoeveel weken de medewerker voorafgaand aan de werkloosheid gewerkt heeft. Deze wekeneis was 26 van de laatste 39 weken, dat is per 1 april 2006 26 van de laatste 36 weken geworden.  
Werknemers die wel aan de zogenoemde wekeneis voldoen, maar niet aan de eis dat zij minimaal vier van de laatste vijf kalenderjaren over minimaal 52 dagen loon hebben ontvangen, hadden recht op een kortdurende uitkering. Deze kortdurende uitkering van zes maanden tegen 70% van het minimumloon, is omgezet in een op het loon gebaseerde uitkering van drie maanden.

Verwijtbaarheidstoets beperkt
De nieuwe WW voorziet verder in een soepeler toets of werkloosheid aan de werknemer te verwijten is. Het wordt de werknemer niet langer aangerekend dat hij zich neerlegt bij zijn ontslag. De nieuwe wet verduidelijkt ook hoe omgegaan moet worden met verwijtbare werkloosheid bij een ontslag als gevolg van verwijtbaar gedrag richting de werkgever. De WW-uitkering wordt in dat geval alleen geweigerd als het gedrag een dringende reden voor ontslag is.

Bovenwettelijke Werkloosheidsregeling in de CAO
De Bovenwettelijke Werkloosheidsregeling Nederlandse Universiteiten, de BWNU, vult de WW aan en verleent extra's, zowel wat betreft de uitkeringsduur als de uitkeringshoogte. Men komt in de regel alleen voor een BWNU-uitkering in aanmerking als voldaan is aan de voorwaarden van de WW. In de BWNU is opgenomen dat neerwaartse wijzigingen in de WW op overeenkomstige wijze doorgevoerd worden in onze bovenwettelijke regeling. Op grond van de wijzigingen in de WW is daarom ook de BWNU gewijzigd.

Nieuwe teksten BWNU en ZANU

In oktober hebben de vakbonden en de VSNU (namens de universiteiten) overeenstemming bereikt over de tekst van de nieuwe BWNU en de nieuwe ZANU (Ziekte-en Arbeidsongeschiktheidsregeling Nederlandse Universiteiten). In de BWNU zijn de regelingen opgenomen op het gebied van de bovenwettelijke werkloosheidsuitkeringen, in de ZANU de regelingen die verband houden met ziekte en arbeidsongeschiktheid. De BWNU en de ZANU zijn onderdeel van onze CAO. Belangrijkste redenen om de BWNU en de ZANU te wijzigen, zijn de invoering, per 1 januari 2006, van de WIA (de wet Werk en Inkomen naar Arbeidsvermogen, de opvolger van de WAO, de Wet op de Arbeidsongeschiktheid) en de hierboven genoemde wijzigingen in de WW per 1 april en 1 oktober 2006.

De BWNU 2006 is op 1 oktober 2006 in werking getreden, de ZANU 2006 al per 1 januari 2006.

De teksten van de CAO Nederlandse universiteiten, de BWNU 2006 en de ZANU 2006 zijn te vinden op de personeelswebsite.

(14 november 2006)